پایگاه خبری مکتوب‌نامه: امیر تازه به خانه ای قدیمی نقل مکان کرده بود. خانه کوچک بود، اما حیاطی دنج و اتاق هایی پرنور داشت و برای شروع زندگی مستقلش جای مناسبی به نظر می رسید.
روز اول که مشغول مرتب کردن وسایل بود، متوجه ترک باریکی روی شیشه پنجره اتاقش شد.
با انگشت روی ترک کشید و گفت:
«چیز مهمی نیست. بعداً عوضش می کنم.»
چند روز گذشت و امیر آن ترک را فراموش کرد.
یک عصر، پیرمرد همسایه که متوجه ترک شیشه شده بود، به او گفت:
«بهتر است همین روزها درستش کنی. ترک های کوچک همیشه کوچک نمی مانند.»
امیر لبخندی زد و جواب داد:
«نگران نباشید. هنوز که چیزی نشده.»
پیرمرد چیزی نگفت.
چند هفته بعد، هوا سرد شد و باران شدیدی شروع به باریدن کرد. باد به پنجره می کوبید و صدای سوت باد از همان ترک کوچک وارد اتاق می شد.
امیر با خودش گفت:
«فردا درستش می کنم.»
اما فردا گرفتار کار شد.
روز بعد هم مهمانی داشت.
بعد از آن چند روز بیمار شد و باز هم تعمیر پنجره عقب افتاد.
یک شب باران شدیدی بارید. امیر نیمه های شب با صدای افتادن چیزی از خواب بیدار شد. وقتی وارد اتاق شد، دید آب باران از شکاف پنجره وارد اتاق شده و روی زمین جمع شده است.
چند جعبه ای که کنار پنجره گذاشته بود خیس شده بودند.
امیر با عجله شروع به جمع کردن وسایل کرد، اما بعضی از آن ها دیگر قابل استفاده نبودند.
صبح روز بعد، پیرمرد همسایه برای کمک آمد.
امیر با ناراحتی گفت:
«باورم نمی شود! همه این دردسرها از یک ترک کوچک شروع شد.»
پیرمرد نگاهی به پنجره انداخت و آرام گفت:
«مشکل همیشه از جایی شروع می شود که ما فکر می کنیم آن قدر کوچک است که ارزش رسیدگی ندارد.»
امیر سرش را پایین انداخت.
پیرمرد ادامه داد:
«در زندگی هم همین طور است. یک دلخوری کوچک، اگر به موقع درباره اش صحبت نکنی، می تواند به کینه تبدیل شود. یک بدهی کوچک، اگر نادیده گرفته شود، ممکن است بزرگ شود. یک عادت بد، اگر هر روز بگویی “بعداً درستش می کنم”، روزی به بخشی از زندگی ات تبدیل می شود.»
امیر به ترک شیشه نگاه کرد.
آن روز تصمیم گرفت فقط پنجره را تعمیر نکند؛ بلکه فهرستی از کارهایی را که مدت ها به تعویق انداخته بود، روی کاغذ بنویسد.
تماس با دوستی که مدت ها از او دلخور بود.
مرتب کردن بدهی کوچکی که پرداختش را عقب انداخته بود.
رسیدگی به وسیله ای که مدت ها خراب بود.
و حتی عذرخواهی از کسی که مدت ها پیش با حرفی ناراحتش کرده بود.
چند روز بعد، پنجره کاملاً تعمیر شد.
اما هر بار که از کنار آن رد می شد، به یاد جمله پیرمرد می افتاد:
«مشکل های بزرگ، همیشه با صدای بلند وارد زندگی ما نمی شوند؛ گاهی از یک ترک باریک شروع می شوند.»
سال ها گذشت. امیر بعدها صاحب خانه ای بزرگ تر شد و زندگی موفقی پیدا کرد.
اما هیچ وقت عادت نکرد مشکلات کوچک را نادیده بگیرد.
اگر چیزی نیاز به تعمیر داشت، آن را به فردا موکول نمی کرد.
اگر از کسی ناراحت بود، درباره اش صحبت می کرد.
اگر اشتباهی می کرد، عذرخواهی می کرد.
او فهمیده بود که زندگی فقط با تصمیم های بزرگ تغییر نمی کند؛ گاهی مراقبت از همان چیزهای کوچکی که دیگران به آن ها توجه نمی کنند، زندگی را از یک دردسر بزرگ نجات می دهد.
نتیجه اخلاقی
مشکلات کوچک را دست کم نگیریم. بسیاری از اتفاق های بزرگ، از مسئله ای کوچک شروع می شوند که مدت ها نادیده گرفته شده است. رسیدگی به یک مشکل در همان ابتدای کار، بسیار ساده تر از زمانی است که بزرگ و پیچیده شده باشد.
پس اگر کاری را مدت هاست به «بعداً» موکول کرده ایم، شاید امروز بهترین زمان برای انجام آن باشد.