پایگاه خبری مکتوب‌نامه: مارال فرجاد
او نوشت: پس از پایان امتحانات خرداد سال ۱۳۷۲، تفریح اصلی من و مونا تازه آغاز می شد؛ همراهی با پدر برای رفتن به تئاتر شهر.
تئاتر شهر در آن سال ها برای ما فقط یک مجموعه نمایشی نبود؛ راهروها و آسانسورش بخش مهمی از خاطرات کودکی ما را شکل می داد. من و مونا همراه با بهادر ابراهیمی و رعنا پورعرب، چهار نفری همه گوشه های این مجموعه را می گشتیم. به همین دلیل، هنوز هم هر وقت وارد تئاتر شهر می شوم، احساس می کنم به خانه پدری ام بازگشته ام.
آن روزها فضای تئاتر با امروز تفاوت داشت و سالن ها به دلیل تعدد اجراها چنین شلوغ نبودند. گروه های نمایشی ماه ها تمرین می کردند و مدت زیادی روی صحنه می ماندند. گروه مجید جعفری
خاطرات مارال فرجاد از فریماه فرجامی
پیش از آغاز تمرین نمایش «آن شب که تو را زندانی بود»، من و مونا همراه پدر ابتدا به خانه فریماه عزیز می رفتیم تا او را با خودمان به محل تمرین ببریم. پدرم همیشه می گفت فریماه در دانشکده هنرهای دراماتیک، دختری بسیار زیبا و کامل بوده است.
فریماه فرجامی
این ویژگی ها در میان آن هنرمندان اتفاقی نبود. بیشتر آنها تحصیلات هنری داشتند و شماری از آنان دانش آموخته دانشکده هنرهای دراماتیک یا دانشکده هنرهای زیبا بودند. آنها باسواد بودند و زندگی شان با هنر پیوندی عمیق داشت.
با وجود شهرت و جایگاه حرفه ای، بسیار ساده و متواضع رفتار می کردند. خدا را شکر می کنم که من و مونا در همان سنین کم، با وجود داشتن نقش هایی کوتاه، فرصت پیدا کردیم در کنار این هنرمندان روی صحنه برویم و از آنها بیاموزیم.
گاهی رفتار برخی تازه واردها باعث تعجب می شود. فردی با تنها دو تجربه نه چندان قابل توجه، چنان برخوردی دارد که آدم از خود می پرسد هنرمند واقعی همان بزرگانی بودند که ما در کودکی می دیدیم یا نمونه هایی که امروز با آنها روبه رو هستیم.
خاطره آن روزها، خوردن نان و پنیر پس از تمرین، خنده هایمان و نگاه پرمهر فریماه فرجامی
فریماه فرجامی از بازیگران شناخته شده تئاتر، سینما و تلویزیون بود که در آثار ماندگاری همچون «نرگس»، «مادر»، «پرده آخر» و «سرب» ایفای نقش کرد. او سال ها با گروه تئاتری مجید جعفری همکاری داشت.
فریماه فرجامی
فریماه فرجامی در فیلم مادر
مارال فرجاد
او نوشت: پس از پایان امتحانات خرداد سال ۱۳۷۲، تفریح اصلی من و مونا تازه آغاز می شد؛ همراهی با پدر برای رفتن به تئاتر شهر.
تئاتر شهر در آن سال ها برای ما فقط یک مجموعه نمایشی نبود؛ راهروها و آسانسورش بخش مهمی از خاطرات کودکی ما را شکل می داد. من و مونا همراه با بهادر ابراهیمی و رعنا پورعرب، چهار نفری همه گوشه های این مجموعه را می گشتیم. به همین دلیل، هنوز هم هر وقت وارد تئاتر شهر می شوم، احساس می کنم به خانه پدری ام بازگشته ام.
آن روزها فضای تئاتر با امروز تفاوت داشت و سالن ها به دلیل تعدد اجراها چنین شلوغ نبودند. گروه های نمایشی ماه ها تمرین می کردند و مدت زیادی روی صحنه می ماندند. گروه مجید جعفری
خاطرات مارال فرجاد از فریماه فرجامی
پیش از آغاز تمرین نمایش «آن شب که تو را زندانی بود»، من و مونا همراه پدر ابتدا به خانه فریماه عزیز می رفتیم تا او را با خودمان به محل تمرین ببریم. پدرم همیشه می گفت فریماه در دانشکده هنرهای دراماتیک، دختری بسیار زیبا و کامل بوده است.
فریماه فرجامی
این ویژگی ها در میان آن هنرمندان اتفاقی نبود. بیشتر آنها تحصیلات هنری داشتند و شماری از آنان دانش آموخته دانشکده هنرهای دراماتیک یا دانشکده هنرهای زیبا بودند. آنها باسواد بودند و زندگی شان با هنر پیوندی عمیق داشت.
با وجود شهرت و جایگاه حرفه ای، بسیار ساده و متواضع رفتار می کردند. خدا را شکر می کنم که من و مونا در همان سنین کم، با وجود داشتن نقش هایی کوتاه، فرصت پیدا کردیم در کنار این هنرمندان روی صحنه برویم و از آنها بیاموزیم.
گاهی رفتار برخی تازه واردها باعث تعجب می شود. فردی با تنها دو تجربه نه چندان قابل توجه، چنان برخوردی دارد که آدم از خود می پرسد هنرمند واقعی همان بزرگانی بودند که ما در کودکی می دیدیم یا نمونه هایی که امروز با آنها روبه رو هستیم.
خاطره آن روزها، خوردن نان و پنیر پس از تمرین، خنده هایمان و نگاه پرمهر فریماه فرجامی
فریماه فرجامی از بازیگران شناخته شده تئاتر، سینما و تلویزیون بود که در آثار ماندگاری همچون «نرگس»، «مادر»، «پرده آخر» و «سرب» ایفای نقش کرد. او سال ها با گروه تئاتری مجید جعفری همکاری داشت.
فریماه فرجامی
فریماه فرجامی در فیلم مادر
درباره این خبر سوالی دارید؟ در نظرات از رکنا بپرسید. پایان خبر / رکنا / کدخبر ۱۲۵۵۹۶۴